از سمت راست:کسری-سهند-یاشار(صدری هم حاضر به عکس انداختن نشد که نشد!!!!)

یادش به خیر زمانی که آرزو میکردم که سفید برفی منم بدو بدو بپره بغل مامانش...ولی در حال حاضر آرزو میکنم کاش واسه یه دقیقه هم که شده این سفید برفی بشینه رو زمین.حتی موقع تلویزیون نگاه کردن هم حاضر به نشستن نیست و ترجیح میده که ایستاده آهنگای مورد علاقه اش رو نگاه کنه.

توی حرف زدن کلی پیشرفت داشته....آخه پسرم دو زبونه هست و کاملا متوجه میشه که زبون من و بابایی با هم فرق داره!!!!!و هر دو زبون رو کامل کامل متوجه میشه.و خیلی از کلمه ها رو ادا می کنه که غیر از خودم هیچ کس نمیتونه ترجمشون کنه(الکی که مترجمی نخوندم!!!!)هیچ کدوم از وسایل خونه از دستش در امان نیستن از لپ تاپ گرفته تا ماشین ریش تراش و قابلمه ها و ................

عاشق دردره ولی به هیچ عنوان حاضر نیست کفش بپوشه...گاهی که با هزار ترفند کفش پاش میکنم به لطف بابایی فقط تا توی ماشین دوام میاره و نه بیشتر!

موقع غذا خوردن حتما باید یه قاشق و بشقاب هم جلوی خودش باشه و همه جا رو صفا بده...عاشق دوغه و سر غذا لیوان دوغ نباید از جلوش کنار بره.به دوغ هم میگه آبههههههه.

یه بازی جدید هم با کمک بابایی کشف کردیم اونم حباب بازیه.چند وقت یه پیش یه دونه حباب ساز خریدیم که به لعنت خدا نمی ارزید و فقط واسه نشکوندن دل من یه بار تونستیم باهاش حباب درست کنیم بعد از اون هم بابایی یه حباب ساز اختراع کرد که توی خیلی از موارد که میخواهیم سر پسری رو یه جوری گرم کنیم ازش استفاده میشه...و پسری هم کلی با حبابا بازی میکنه و همش مثل توپ دنبالشون میدوه و میخواد با دستش بگیردشون و وقتی میترکند از ته دل میخنده.توپ بازی رو هم خیلی خیلییییییییی دوست داره و همیشه و در همه حال باید ۲-۳ تا توپ دم دستش باشه.ماشیناش رو هم خیلی دوست داره اونا رو میچینه روی حاشیه فرش و قام قام بازی میکنه.گاهی هم یه شی گرد مثل در قابلمه رو بر میداره و رانندگی میکنه که در این مورد بنده باید کنار دستشون بشینم.......خلاصه که روزگاری داریم با این سفید برفی مون...........

هر چی از شیرین کاری هاش بگم کم گفتم ...... وای که چقدر سخت و چقدر لذت بخشه بزرگ کردن و تربیت کردن بچه!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

سفید برفی در حال راه رفتن:

خواب شیرین:

....ومی خواد از همه چیز سر در بیاره!!!

سلام

ما خیلی خوشحالیم.دیروز در تاریخ 25/5/1388 سهند برای اولین بار حدود یک متر به تنهایی راه رفت.

بالاخره پسر منم در حالیکه سیزده ماه و دو روزش بود راه افتاد.

وای سهندم کی میشه بدوی و خودتو بندازی بغل مامان؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

امروز سهند وارد ۱۴ ماهگی میشه

این سفید برفی خیال راه رفتن نداره.واسه همین روروک خاک گرفته رو آوردیم دم دست تا شاید با کمک اون بتونه راه بیفته.اما زیاد از این تصمیم راضی به نظر نمیرسه:

توی خونه هر جا سیم و پریز باشه سفید برفی هم همونجاست و به هر طریقی خودشو به هدف میرسونه:

امروز صبح که بابایی میخواست بره سر کار؛انقدر بالاسر تخت سفید برفی سر و صدا کرد تا سفید برفی از خواب بیدار شد و شروع کرد با بابایی بازی کردن و خودشو واسش لوس کردن.غافل از اینکه بابایی باید بره سر کار....

بابایی هم که دیرش شده بود با اینکه دلش نمیومد سفید برفی رو رها کنه ولی مجبور شد بره و نتیجه اش شد این: